Kącik rodzica

Kącik rodzica

ADAPTACJA W PRZEDSZKOLU – czyli jak pomóc dziecku przetrwać trudny czas.

Pierwszy dzień i wizyta w zupełnie nowym środowisku każdemu z nas przysparza dużo trudu i stresu. Nie inaczej pierwszą wizytę w przedszkolu odbiera małe dziecko – dla niego to zupełnie nowa sytuacja, w której musi nauczyć się samodzielności i przyzwyczaić do kilkugodzinnej rozłąki z rodzicami. Prawie każde dziecko, które zaczyna chodzić do przedszkola ma problem z adaptacją - płacze przy rozstaniu z mamą, trzyma się jej kurczowo i nie chce jej puścić. To zrozumiałe, ponieważ dom rodzinny i najbliższe osoby były do tej pory całym światem dziecka.

Jednak przedszkole to kolejny etap rozwoju malucha, który powinien być dla niego przyjemny i w którym można mu pomóc.

1.Fakt pójścia dziecka do przedszkola muszą zaakceptować rodzice. Często rodzic bardziej przeżywa rozstanie, aniżeli dziecko i swoje lęki podświadomie przenosi na dziecko, ponieważ dzieci są lustrzanym odbiciem rodziców- maluch obserwując rodzica i widząc jego niepokój, sam odczuwa, że dzieje się coś złego.

2. Nie należy bagatelizować łez dziecka, zawstydzać je, że inne dzieci nie płaczą. Warto raczej przytulić swoją pociechę i powiedzieć, że doskonale się ją rozumie, że też trudno się rozstać, ale za kilka godzin znowu będziecie razem.

3. Dziecko płacze, gdy trzeba się rozstać – pożegnanie powinno być krótkie, spokojne, ale bez pośpiechu. Warto ustalić z pociechą sposób pożegnania, czyli na przykład dwa buziaki i przytulenie, po czym dziecko idzie do swojej grupy w przedszkolu.

4.Niedobrze jest ulec dziecięcym łzom i zabrać dziecko do domu, kiedy płacze przy rozstaniu. Jeśli takie ustępstwo będzie miało miejsce chociaż raz, maluch będzie wiedział, że łzami można wszystko wymusić.

5. Pożegnaniu i powitaniu z maluchem zawsze powinien towarzyszyć uśmiech i radość. Dziecko doskonale wyczuwa emocje rodziców.

6. Pozostawiając dziecko w przedszkolu, nie należy wymykać się ukradkiem, bez wytłumaczenia. Dobrze jest wyjaśnić dziecku, kiedy zostanie odebrane, żeby nie czuło się porzucone. Danej obietnicy nie można łamać – dziecko musi nauczyć się bezwarunkowo wierzyć rodzicom i mieć tę świadomość, że zawsze zostanie odebrane.

7. NIE NALEŻY OBIECYWAĆ, ŻE JEŚLI DZIECKO PÓJDZIE DO PRZEDSZKOLA, TO COŚ DOSTANIE – JEST TO FORMA PRZEKUPYWANIA.

8. Istotne jest wspieranie dziecka, kiedy wykazuje ono samodzielność, bowiem przedszkolne życie tego właśnie wymaga. Należy więc pozwalać dziecku na samodzielność, wykazywać przy tym cierpliwość i zadowolenie.

9. Jeżeli jest to możliwe, przez kilka pierwszych dni najlepiej jest odbierać dziecko już po 3-4 godzinach.

10. Nie należy wymuszać na dziecku, aby zaraz po przyjściu z przedszkola do domu opowiadało, co się wydarzyło w przedszkolu. To powoduje niepotrzebny stres. Dziecięca pamięć jest krótkotrwała, czasem po prostu nie potrafią wiec opowiedzieć, co działo się przez cały dzień.

11. Przez pierwszy miesiąc dziecko może mieć ze sobą ulubiony przedmiot lub zabawkę, które mogą mu dać poczucie bezpieczeństwa, potem zwyczaj ten zmieniony zostanie na wyznaczony jeden dzień w tygodniu.

12. Niech odprowadza dziecko osoba, z którą jest ono mniej zżyte – rozstania będą łatwiejsze.

13. Dziecku warto od początku tłumaczyć potrzeb dzielenia się zabawkami, miłego zachowania wobec kolegów, nie należy jednak na siłę zmuszać do zabawy z rówieśnikami. Nigdy nie wolno także zachęcać, aby dziecko było agresywne i potocznie mówiąc „oddawało”, jeśli ktoś mu dokuczy.

Najważniejsze to RODZICU -nie zamartwiaj się w domu, w pracy, jeśli rozstanie z dzieckiem było ciężkie, ponieważ zazwyczaj po wyjściu rodzica, dzieci bardzo szybko uspokajają się i zaczynają bawić. Jeśli czujesz niepokój, zadzwoń do przedszkola i porozmawiaj z nauczycielką o samopoczuciu dziecka.